Μέτωπο Κ.Φ.

Φοιτητικές Εκλογές Ηνωμένου Βασιλείου 2012 - Στηρίζουμε ΜΕΤΩΠΟ Κ.Φ.

http://antiomospondiakos.blogspot.com/2012/02/2012_17.html

Απάντηση προς τον Ανδρέα Σπύρου (Στέλεχος Πρωτοπορίας Η.Β.) από τον Αυγερινό Χατρτσιώτη (Υποψήφιο Μετώπου Κ.Φ. Η.Β.) για το άρθρο του «Η επικίνδυνη δημαγωγία του ΜΕΤΩΠΟΥ!»

Αγαπητέ Ανδρέα,

Κατ’αρχήν χαίρομαι για τη διευκρίνηση ότι το κείμενο εκφράζει τη δική σου γνώμη και όχι τη ΦΠΚ Πρωτοπορία, αφού αυτό πραγματικά θα με προβλημάτιζε. Το όλο κείμενο πάσχει από έλλειψη συνοχής και είναι άξιον απορίας το πώς κατάφερες να συνδέσεις αυτο-αναιρούμενα επιχειρήματα εφόσον ο σκοπός σου είναι να προβάλλεις την «επικίνδυνη δημαγωγία του ΜΕΤΩΠΟΥ». Δεν πρόκειται να μπω σε εκτεταμένη ανάλυση, ωστόσο θα ήθελα να σου επισημάνω τις κεντρικές από τις ουκ ολίγες αδυναμίες που χαρακτηρίζουν το προϊόν της γραφής σου.

Ξεκινώντας από την εισαγωγή σου διαβλέπω για άλλη μια φορά τη προσπάθεια σου, όπως και της παράταξης σου, να συνδέσει το ΜΕΤΩΠΟ Κ.Φ.Η.Β. με κόμματα όπως λ.χ. το ΕΛΑΜ. Για αυτές τις κατηγορίες σε παραπέμπω στα επίσημα δελτία τύπου μας που δηλώνουν απερίφραστα την κάθετη διαφωνία μας με την όποια επιχειρηματολογία τέτοιων κινημάτων (http://www.metopo.org.uk/20102011/en_eteroprosdiorismos_kai_kataxrisi_tou_onomatos_tou_metopoy_apo_to_elam.html). Επιπλέον θύγεις το θέμα εθνικών συμβόλων. Συγχώρεσέ με αν κάνω λάθος αλλά όλα τα αναφερθέντα σύμβολα έχουν χρησιμοποιηθεί και συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται από τα παρακλάδια του ΔΗ.ΣΥ. σε ποικίλες συγκεντρώσεις και νομίζω δεν θα ήταν φρόνιμο εκ μέρους σου να το διαψεύσεις (βλέπεις το φωτογραφικό υλικό θα σε εκθέσει ανεπανόρθωτα).

Συνεχίζεις λέγοντας πως δεν θα συζητήσεις περί της αυτονομίας ή της ανεξαρτησίας του ΜΕΤΩΠΟΥ. Θα ήθελα να μας διευκρινήσεις τους λόγους για τους οποίους αποφεύγεις να μας εκφράσεις την άποψή σου. Εφόσον επέλεξες να ξεμπροστιάσεις την «δημαγωγία» μας (κατά τα λεγόμενά σου), προς τι η άρνηση να συζητήσεις σχετικά με έναν κεντρικό πυλώνα της επιχειρηματολογίας του ΜΕΤΩΠΟΥ όπως η ανεξαρτησία του και η αυτονομία του; Αμφισβητείς την αυτονομία του ΜΕΤΩΠΟΥ, ωστόσο δεν μας δίνεις τους λόγους. Μήπως γιατί τόσο η παράταξή σου όσο και οι υπόλοιπες θυγατρικές παρατάξεις έχουν τρομοκρατηθεί από τη μερίδα των φοιτητών που αρνούνται να μπουν ωσάν αμνοί στο κομματικό μαντρί; Θα σε παραπέμψω στο Άρθρο 2 του Καταστατικού του ΜΕΤΩΠΟΥ ούτως ώστε να εξακριβώσεις και μόνος σου τα  περί αυτονομίας (http://www.metopo.org.uk/el/taytotita/katastatiko/index.html). Επίσης θα ήθελα να σου επισημάνω πως η ανεξαρτησία μας είναι δεδομένη και αδιαμφισβήτητη. Η ανεξαρτησία εξ ορισμού προϋποθέτει απαλλαγή από πάσης φύσεως εξαρτήσεις. Θα ήταν περιττό να αναφέρω ποίοι είναι όντως ανεξάρτητοι, και ποίοι είναι εξαρτώμενοι του κομματικού προϋπολογισμού.

Ερχόμενος τώρα στο κύριο μέρος της «δομημένης» επιχειρηματολογίας σου, μένω πραγματικά άναυδος που επιτρέπεις στον εαυτό σου να αυτοαναιρεθεί. Από τη μία μας λες ότι οι αγωνιστές και οι οικογένειες αυτών είναι η ασπίδα του ΔΗ.ΣΥ. και ότι ο ΔΗ.ΣΥ. καθώς και οι νεανικές του παρατάξεις, τους προστάτεψαν από τους διάφορους ανιστόρητους. Ωστόσο πιο κάτω δηλώνεις  πως ο αγώνας της ΕΟΚΑ ανήκει σε όλο τον κυπριακό Ελληνισμό. Με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο ως προς το δεύτερο σημείο όμως δεν βλέπω πώς γίνεται να λες ότι ο αγώνας ανήκει σε όλους μας ενώ λίγες γραμμές πιο πάνω προσπαθείς να τον συνδέσεις αποκλειστικά με το ΔΗ.ΣΥ. Θα έλεγα ότι το μόνο που κάνεις είναι να καπηλεύεσαι τον αγώνα και ό,τι αυτός πρεσβεύει και αυτό αποτελεί θρασύτατη πράξη εκ μέρους σου. Σε διαβεβαιώ ότι τα ιδανικά του αγώνα δεν μπορούν να είναι κτήμα καμίας παράταξης. Προσωπικά κατάγομαι από οικογένεια αγωνιστή της ΕΟΚΑ ωστόσο επέλεξα να μην ακολουθήσω  το δρόμο του ΔΗ.ΣΥ., αφού θεωρώ πως η παράταξη σας έχει πάψει προ πολλού να αντιπροσωπεύει αυτά τα ιδανικά. Αποκορύφωμα αυτής της στάσης σας ήταν το 2004 όταν έπεσαν οι μάσκες υπερψηφίζοντας το σχέδιο Ανάν. Όντας αυτόνομος και ελεύθερα σκεπτόμενος φοιτητής, επέλεξα (τονίζω ότι ‘επέλεξα’ και δεν με ‘ώθησαν’) να ενισχύσω την παράταξη που ειλικρινά πιστεύω ότι εκφράζει τα ιδανικά αυτού του αγώνα.

Όταν εμείς καλούμε τον φοιτητή να διαλέξει μεταξύ των κομματαρχών και των αγωνιστών, μόνο ένας αφελής θα μπορούσε να συμπεράνει ότι εμείς «χρησιμοποιούμε το Μάτση και τον Καραολή για πολιτικό επιχείρημα». Το ΜΕΤΩΠΟ Κ.Φ.Η.Β. απλούστατα καλεί τους φοιτητές να διαλέξουν μεταξύ δύο σχολών σκέψης:  της προδοτικής υποχωρητικότητας για χάρη της λύσης και της διεδικητικής πολιτικής με τις αρχές και την αξιοπρέπεια που χαρακτήρισαν τον αγώνα των προαναφερθέντων ηρώων. Αγαπητέ Ανδρέα, σίγουρα θα τρίζουν τα κόκκαλά τους ακούγοντας την παράταξη σας να μιλά για αποφυγή διχοτόμησης και δράση μέσω Ευρώπης και διεθνών συμμαχιών, όταν η μόνη λύση που προτείνετε είναι η ρατσιστική και μακροπρόθεσμα διχοτομική Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Από τη στιγμή που επιλέξατε αυτό το μονοπάτι, ούτε η Ευρώπη, ούτε οι διεθνείς συμμαχίες μας σώζουν από τη διχοτόμηση.

Πέρα από αφίσες και σλόγκαν, πάντοτε φροντίζουμε να συνοδεύουμε τις πράξεις και τα γραπτά  μας με την ανάλογη επιχειρηματολογία. Δείγμα της σοβαρής μας στάσης επί όλων των θεμάτων είναι και οι εκδηλώσεις που διοργανώνουμε κατά καιρούς και οι οποίες αν μη τι άλλο στηρίζονται από ακλόνητη επιχειρηματολογία. Αναφέρω χαρακτηριστικά τις δύο πιο πρόσφατες: Η πρώτη αφορά την πολιτική εκδήλωση «Ενέργεια, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και Στρατηγική» που διοργανώθηκε τον περασμένο μήνα. (http://www.metopo.org.uk/20112012/en_politiki_ekdilosi_aaoz__energeia_kai_stratigikia.html). Ο επιστημονικός χαρακτήρας της εκδήλωσης αυτής κρίθηκε απαραίτητος ως προϋπόθεση για τον καταρτισμό θέσης του κινήματός μας για το θέμα. Εμείς βλέπεις αφήνουμε το φοιτητή  να μελετήσει τα γεγονότα και να αναζητήσει την αλήθεια, αντίθετα άλλοι ακολουθούν με ευλάβεια τις κομματικές κατευθυντήριες γραμμές. Ένα ακόμη πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η εκδήλωση διαμαρτυρίας έξω από την Υπάτη Αρμοστεία της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Λονδίνο, σχετικά με το θάνατο 13 συνανθρώπων μας στο Μαρί και την αξίωση για παραίτηση της κυβέρνησης Χριστόφια. Η εκδήλωση αυτή συνοδεύτηκε από την επίδοση σχετικού ψηφίσματος (http://www.metopo.org.uk/20112012/en_ekdilosi_diamarturias.html). Σημειώνω σε αυτό το σημείο ότι ελλείψει επιχειρηματολογίας και δράσης, η Πρωτοπορία επέλεξε να καταδικάσει την εκδήλωση αντί να ανταποκριθεί στο ανοιχτό κάλεσμα του ΜΕΤΩΠΟΥ. Πολιτική καφενείου μου φαίνεται πως θυμίζουν τα δικά σου λόγια και όχι η δική μας επιχειρηματολογία. Λες πως σου φέρνουμε στο μυαλό τους «ίδιους ανίδεους που κατηγορούσαν την δεξιά πριν 25 χρόνια». Νομίζω τελικά το πρόβλημά σου δεν είναι ούτε η ΕΟΚΑ, ούτε η διχοτόμηση, ούτε η δήθεν δημαγωγία αλλά οι κατηγορίες εναντίον του ΔΗ.ΣΥ. Εάν υπονοείς ότι μόνο ο ΔΗ.ΣΥ. πρεσβεύει τα ιδανικά της ΕΟΚΑ (που έχουμε ήδη συμφωνήσει πως ανήκουν σε όλο τον κυπριακό Ελληνισμό), τότε αυτο-αναιρείσαι για άλλη μία φορά (σ.σ. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν άφησε τη ΔΔΟ για παρακαταθήκη).

Τέλος αγαπητέ Ανδρέα άφησα τις κατηγορίες περί πολιτικής, που δήθεν εξισώσαμε με «κακούργημα». Εάν διάβαζες έστω και μία φορά τις ανακοινώσεις μας και τα σχετικά δελτία τύπου, θα κατανοούσες πως δεν κατηγορούμε την πολιτική αλλά αυτούς που βρίσκονται στο τιμόνι της. Δεν απεχθανόμαστε το σύστημα, αλλά αυτούς που το διαφθείρουν. Με βρίσκεις για άλλη μια φορά σύμφωνο σχετικά με τη σαπίλα και την ανάγκη αλλαγής. Το ερώτημα μου όμως είναι το εξής: Γιατί είστε ακόμη εκεί; Εκτός και αν για εσάς «σύστημα» είναι μόνο η διακυβέρνηση Χριστόφια και όχι το διεφθαρμένο κομματικό κατεστημένο, το ρουσφέτι, τα σκάνδαλα και η υποκριτική και προδοτική στάση των κομματαρχών στο εθνικό μας θέμα. Όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά όλων ανεξαιρέτως των κομματικών ηγεσιών. Επομένως η αλλαγή δεν θα επέλθει με εναλλαγή των καρεκλοκένταυρων στην εξουσία αλλά με κατεδάφιση του σάπιου συστήματος που εσείς και οι ομοίοι σας συντηρείτε, στρατολογώντας τους νέους από τα μαθητικά/φοιτητικά τους χρόνια για να τροφοδοτήσετε τους ακόρεστους κομματικούς μηχανισμούς. Και αν εσείς, οι ‘Πρωτοπόροι’ υποστηρίζετε πως η αλλαγή μπορεί να επέλθει μόνο εκ των έσω, θα ήταν καλό να μας θυμίσεις και πότε ήταν η τελευταία φορά που η ηγεσία του ΔΗ.ΣΥ. διαμόρφωσε θέση με βάση τις δικές σας προτάσεις.

Η ανεξαρτησία και η αυτονομία είναι το δύσκολο μονοπάτι και εμείς το επιλέξαμε. Τόσο εγώ όσο και οι συναγωνιστές μου αισθανόμαστε ιδιάιτερη περηφάνια που δεν σας ακολουθήσαμε στον εύκολο δρόμο της αναρρίχησης στις κομματικές σας πυραμίδες. Είμαι βέβαιος πως αυτό που δεν θα αντέξει στο χρόνο είναι οι απεγνωσμένες προσπάθειές σας να καταπνίξετε κάθε τι ανεξάρτητο, κάθε τι αληθινό. Αφήστε λοιπόν σε εμάς να συνεχίσουμε την προσπάθεια αφύπνισης του λαού μας και επικεντρωθείτε στις συνήθεις σας ασχολίες (μπιρίμπα, ‘blue nights’ και τυφλή πίστη στα ‘καλά’ κόμματά σας). Φίλε Ανδρέα να θυμάσε ότι αυτοί που συντηρούν τις καρέκλες, συντηρούν τα καθεστώτα. Όταν οποιοδήποτε κόμμα σταματήσει να υπηρετεί την πατρίδα πρέπει να επιστρατεύεται η ισχύς του πολιτικού κόστους αντί της ψηφοθηρικής υπόσχεσης περί αλλαγής εκ των έσω.

Αυγερινός Χαρτσιώτης                                                                                            14.02.2012

Υποψήφιος Λέστερ                                                                                                 

ΜΕΤΩΠΟ Κ.Φ.Η.Β.

Υ.Γ.       1. Ακόμη δεν κατάλαβα ποία ακριβώς είναι η «επικίνδυνη δημαγωγία του ΜΕΤΩΠΟΥ». Θα περιμένω να μας διαφωτίσεις σε μελλοντική ανακοίνωση.

       2. Θα περιμένουμε επίσης να τοποθετηθείτε υπέρ ή κατά της Ντεκτασικής Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Μένετε εκτεθειμένοι εδώ και ένα χρόνο. Γιατί δεν τοποθετείστε επίσημα; Ο ΔΗ.ΣΥ. πάντως είναι υπέρ οπότε μην κουράζεστε, όλοι ξέρουμε την απάντηση.

Το άρθρο του  Ανδρέα Σπύρου (Στέλεχος Πρωτοπορίας): 

"Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΔΗΜΑΓΩΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ!"

 https://www.facebook.com/notes/andreas-spyrou/η-επικινδυνη-δημαγωγια-του-μετωπου/10150672133145996

Πηγή: http://www.facebook.com/notes/avgerinos-hartsiotis/απάντηση-προς-ανδρέα-σπύρου-yποψήφιο-essex-για-το-άρθρο-του-η-επικίνδυνη-δημαγωγ/10150786185378032

Φιλολογικό και Θρησκευτικό Μνημόσυνο του καθηγητή Νεοκλή Σαρρή

Το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια σε συνεργασία με το Κυπριακό Κέντρο Μελετών (ΚΥΚΕΜ) διοργανώνει, Φιλολογικό και θρησκευτικό μνημόσυνο εις μνήμη του μ. Νεοκλή Σαρρή .

Ως ελάχιστο οφειλόμενο  φόρο τιμής και μνήμης προς τον μεγάλο Έλληνα αγωνιστή, διανοούμενο, οραματιστή, φίλο της Κύπρου, το μ. Νεοκλή Σαρρή , πήραμε την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση του τριμήνου θρησκευτικού μνημοσύνου του μ. Νεοκλή Σαρρή στην Κύπρο. Ευχαριστούμε δημόσια την οικογένεια του, η οποία πρόθυμα δέχτηκε την πρόταση και θα παραστεί στο μνημόσυνο.

Το θρησκευτικό μνημόσυνο θα γίνει την Κυριακή 19.2.2012 στην εκκλησία της του Θεού Σοφίας( Νέα εκκλησία Αγίας Σοφίας) στο Στρόβολο.

Του θρησκευτικού μνημοσύνου θα προηγηθεί, την Παρασκευή, 17.2.2012, η ώρα 7.30 μμ Φιλολογικό μνημόσυνο, με αναφορά στην προσωπικότητα και το έργο του μ. Νεοκλή Σαρρή.

Το Φιλολογικό μνημόσυνο θα γίνει στο Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Μονής Κύκκου στον Αρχάγγελο, στη Λευκωσία.

Ομιλητές στο Φιλολογικό μνημόσυνο θα είναι:

•    ο κ. Περικλής Νεάρχου, Σύμβουλος Εξωτερικής Πολιτικής ,του Ανδρέα Παπανδρέου, επι πρωθυπουργίας του, επι Τάσου Παπαδοπούλλου  πρέσβης της Κυπριακήε Δημοκρατίας στο Παρίσι  και στενός φίλος του μ. Νεοκλη Σαρρή.

•    ο κ. Χρίστος Ιακώβου, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών.

Ο μ. Νεοκλής Σαρρής αγαπούσε την Κύπρο και ανησυχούσε για την τύχη της, εξαιτίας της ακολουθούμενης πολιτικής και στρατηγικής στο Κυπριακό. Αγωνιζόταν για αλλαγή αυτής της πολιτικής και στρατηγικής μέχρι της τελευταίας του πνοής. Πραγματικά γνοιαζόταν για όλους εμάς και εις ένδειξη τιμής ΚΑΛΟΥΜΕ όλους όσους τον γνώρισαν, τον άκουσαν, ή απλά τον διάβασαν  να παραστούν στα μνημόσυνα και όλοι μαζί να τιμήσουμε τη μνήμη του.  Καλούμε Οργανωμένα Σύνολα που τιμούν τη μνήμη του να καλέσουν μέλη και φίλους τους να παραστούν στα μνημόσυνα και θα αναφερθούν, τόσο στο Φιλολογικό όσο και στο θρησκευτικό μνημόσυνο.

Απο το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια

Το φυσικό αέριο, η Τουρκία και οι ψευδαισθήσεις: Μια γεωπολιτική ανάλυση

Του Νεόφυτου Καρκώτη

(*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο εκφραστικό όργανο του Μετώπου Κυπρίων Φοιτητών Η.Β., "Προπύργιο")

Το τελευταίο μήνα έχουν γραφτεί πολλά σε σχέση με την ανεύρεση πλούσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και για την ανάγκη χάραξης μιας ορθής ενεργειακής πολιτικής. Στα πλαίσια αυτών των συζητήσεων, έχουμε ακούσει δια στόματος του Προέδρου Χριστόφια, αλλά και της Υπουργού Εμπορίου κ. Πραξούλας Αντωνιάδου (έχει αφιερώσει και ολόκληρη επιστημονική μελέτη), πως το φυσικό αέριο μπορεί να αποτελέσει καρπό ειρήνης, σταθερότητας, αλλά και ομαλότητας στη περιοχή. 

Πιο σημαντικό δε, προέβησαν στον ισχυρισμό πως θα μπορούσε να διαμορφωθεί μια κοινή ενεργειακή στρατηγική πολιτική με την Τουρκία στο απώτερο μέλλον, σε περίπτωση λύσης του Κυπριακού, ώστε «όλοι μαζί να απολαύσουμε το φυσικό πλούτο». Φαίνεται, όμως, πως τόσο ο Πρόεδρος και η Υπουργός, όσο και όλοι οι πολιτικοί, ακαδημαϊκοί και επιχειρηματικοί κύκλοι που συμμερίζονται αυτή τη θέση, αγνοούν ορισμένους βασικούς άξονες: πρώτον, το γεωπολιτικό ισοζύγιο και την τριβή του με τις οικονομικές συγκυρίες, και δεύτερο, τη διαχρονική τουρκική πρακτική απέναντι στους γειτονικούς της λαούς.

Αποτελεί αφέλεια, αλλά και έλλειψη ρεαλιστικής κατανόησης της πραγματικότητας, η οποιαδήποτε «οικονομιστική» προσέγγιση που ισχυρίζεται πως η οικονομική συνεργασία ή δραστηριότητα μεταξύ δύο χωρών μπορεί στην ουσία από μόνη της να καταστεί γεωπολιτικός μεταβλητής και να εξουδετερώσει τις οποιεσδήποτε πολιτικές αντιπαραθέσεις. Μελετώντας κανείς την Ιστορία, όπως τονίζει και ο Παναγιώτης Κονδύλης στο βιβλίο του «Θεωρία του Πολέμου», θα διαπιστώσει ακριβώς το αντίθετο. Για παράδειγμα, μεταξύ του 1900 και 1914 το γαλλογερμανικό εμπόριο αυξήθηκε κατά 137%, το γερμανορωσσικό κατά 121%, ενώ τα περισσότερα διεθνή καρτέλ παραγωγής αποτελούσαν κοινή γερμανοβρετανική ιδιοκτησία. Παρά την ύπαρξη όμως αυτών των ισχυρών οικονομικών δεσμών, δεν παρεμποδίστηκαν από το να εμπλακούν σε ένα από τους φονικότερους πολέμους της ανθρώπινης ιστορίας. 

Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό, λοιπόν, είναι πως μια οικονομική συνεργασία δεν προκύπτει απαραίτητα από τις φιλικές σχέσεις μεταξύ δύο χωρών. Την ίδια στιγμή, δεν αποτελεί ούτε και ένδειξη νενομισμένων καλών πολιτικών σχέσεων όταν ακόμα γεωπολιτικές εκκρεμότητες βρίσκονται στο ορίζοντα, δηλαδή η μια από τις δύο χώρες τρέφει επεκτατικές βλέψεις έναντι της άλλης. Και ακριβώς όπως η εξωτερική πολιτική ενός κράτους δεν καθορίζεται πάντοτε από τις οικονομικές συνεργασίες, έτσι δεν καθορίζεται ούτε και από το εσωτερικό πολίτευμα που υπάρχει.

Συνεπώς, αυτό συνδέεται άμεσα με τις διάφορες οικονομικές θεωρίες, οι οποίες αδυνατούν ταυτόχρονα να μελετήσουν σωστά την ιδιαίτερη νέο-οθωμανική πρακτική στα ζητήματα της με τους γείτονες της ή τις μειονότητες εντός του τουρκικού κράτους. Από τη μια, η νεοφιλελεύθερη κοσμοπολίτικη προσέγγιση προβάλει το εξής επιχείρημα: η οικονομική ανάπτυξη αναδεικνύει μια κυρίαρχη επιχειρηματική τάξη, που προωθεί τον εκδημοκρατισμό οπότε η χώρα γίνεται σταδιακά φιλήσυχη, καθ’ ότι ο ιμπεριαλισμός είναι χαρακτηριστικό των μη δημοκρατικών χωρών. Αυτή η θέση, όμως, είναι εντελώς λανθασμένη καθώς η μεγαλοαστική τάξη, ειδικότερα σε ένα επιθετικό κράτος όπως η Τουρκία, έχει συνυφασμένα τα συμφέροντά της με την εθνική εξωτερική πολιτική της. Τρέφει κανείς την ψευδαίσθηση πως οι επιχειρηματικοί κύκλοι της Τουρκίας δεν καλοβλέπουν τις επεκτατικές βλέψεις του Ερντογάν στις πετρελαϊκές πηγές του Αιγαίου ή στα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ; Ξεχνάμε πως ο πιο άκρατος επεκτατισμός ακολουθήθηκε από «δημοκρατικές» χώρες όπως η Μ. Βρετανία και οι ΗΠΑ, ενώ τα μεγαλύτερα πολεμικά εγκλήματα της μεταψυχροπολεμικής περιόδου έγιναν στο όνομα της «δημοκρατίας»;

Από την άλλη βέβαια, έχουμε και την «διεθνιστική» μορφή και παραλλαγή του «οικονομισμού» (που πιθανώς ασπάζεται η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ), σύμφωνα με την οποία ορισμένοι καλοθελητές θεωρούν πως ο τουρκικός επεκτατισμός ίσως παρέλθει σε μια χρονική περίοδο, αφού αποτελεί επιδίωξη της άρχουσας τάξης και όχι του συνόλου του τουρκικού λαού. Η συγκεκριμένη θέση ίσως να είχε ισχύ σε κάποιο άλλο κράτος κάποιου άλλου σύμπαντος, όχι όμως στη Τουρκία του 21ου αιώνα. 

Η καλλιέργεια της «ηγεμονίας» όπως θα το έθετε ο Αντόνιο Γκράμσι, και η βιομηχανία των δημοσίων σχέσεων, έχει χειραγωγήσει τις μάζες ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, αλλά και όλους τους πολιτικούς χώρους με τέτοια μέσα, ώστε η συντριπτική πλειοψηφία των Τούρκων να αποδέχεται τον επεκτατισμό ωσάν να είναι φυσιολογική εξέλιξη του νέο-οθωμανικού κράτους. Παραδείγματα αρκετά και ισχυρά: πρώτον, η τουρκική εισβολή στο νησί μας και η κατάληψη της μισής μας πατρίδας διεξάχθηκε κάτω από τις οδηγίες ενός σοσιαλιστή πρωθυπουργού, του Μπουλέντ Ετζεβίτ, δεύτερο, το Τουρκικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και η Εργατική Ομοσπονδία DISK πρωτοστάτησαν στη διεξαγωγή εράνου για να αποσταλεί χρηματική βοήθεια στα τουρκικά στρατεύματα το 1974. Δεν πρέπει να λησμονείται επίσης, η εχθρική στάση που κράτησε το Τουρκικό Κομμουνιστικό Κόμμα απέναντι στη Κουρδική εξέγερση του 1925. 

Επομένως, όσοι τονίζουν πως το φυσικό αέριο αποτελεί ευκαιρία άμβλυνσης των γεωπολιτικών μας διαφορών με τη Τουρκία, δημιουργούν ψευδαισθήσεις τόσο στους εαυτούς τους όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Η πολιτική δεν είναι αντανάκλαση των οικονομικών εξελίξεων, αλλά διαθέτει τη δική της αυτονομία, ειδικότερα όταν πρόκειται για τη Τουρκία που απόδειξε πάμπολλες φορές την αδηφάγο επιθετικότητα της. Σίγουρα, όμως, είναι αυτονόητο πως ο υποθαλάσσιος πλούτος της Κύπρου αποκτά εξαιρετικά σημαντικές παραμέτρους, τόσο εθνικά, όσο και κοινωνικά. Μια προσεκτική χάραξη εθνικής στρατηγικής πολιτικής, θα δημιουργήσει συμμαχίες με κράτη που διεκδικούν ένα πιο καθοριστικό ρόλο στη περιοχή, για παράδειγμα τη Ρωσία, ενώ θα αναβαθμίσει την ενεργειακή θέση του Ελληνισμού μέσα από τη συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου. Επίσης, μπορεί να καταστεί σημαντικός πυλώνας για την ανάπτυξη κοινωνικών υποδομών στο τομέα της παιδείας, αλλά και της τεχνολογικής προόδου. 

http://metopo.org.uk/assets/media/PDF/PROPYRGIO/601..pdf

Λύση αλά οθωμανικά!

Του Γιάννου Χαραλαμπίδη*

Φυλετικό κριτήριο στην ψήφο και οι παγίδες στο περιουσιακό

Οδηγεί το περίγραμμα του Προέδρου Χριστόφια και οι συγκλίσεις σε επανένωση ή στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής;

ΓΙΑΤΙ ο Ε/κ στον βορρά να έχει όσα δικαιώματα έχει ένας αλλοδαπός στο Βέλγιο; 

Το κείμενο των συγκλίσεων και το περίγραμμα λύσης του Προέδρου Χριστόφια εκ των πραγμάτων χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης, για να διαπιστωθεί κατά πόσο συνάδει με δημοκρατικές αρχές και αξίες, με το κοινοτικό κεκτημένο, καθώς και εάν είναι ή όχι στο πνεύμα και στο γράμμα του σχεδίου Ανάν. Εγείρεται ακόμη ένα συναφές ερώτημα: Πού οδηγούν τελικώς οι προτάσεις του Προέδρου; Στην επανένωση ή στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής, που αποτυπώνεται στον διχοτομικό γεωγραφικό, διοικητικό και πληθυσμιακό διαχωρισμό της Κύπρου.

Εκτελεστική εξουσία και δικαίωμα ψήφου 

Εάν αρχίσει κάποιος την ανάλυση των προτάσεων του Προέδρου από την περί εκτελεστικής εξουσίας θέση, θα διαπιστώσει ότι προτείνεται η εκ περιτροπής Προεδρία με αναλογία 4 προς 2 και σταθμισμένη - διασταυρωμένη ψήφος. Η εισήγηση αυτή σημαίνει ότι η κάθε ψήφος ενός εκάστου των Ελληνοκυπρίων θα μετρά για την εκλογή του Τουρκοκύπριου Προέδρου το 20% και μόνο μιας τουρκοκυπριακής ψήφου.

Δηλαδή, κάθε μία τουρκική ψήφος να ισοδυναμεί με 5 ελληνοκυπριακές! Στην πραγματικότητα καταργείται το δικαίωμα ένας άνθρωπος μια ψήφος. Και η κατάργηση αυτή είναι συναφής με την αποδοχή από μέρους του Προέδρου της Δημοκρατίας του τουρκικού διχοτομικού αξιώματος ότι στον βορρά, δηλαδή στο τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος, θα πρέπει οι Τουρκοκύπριοι να έχουν εσαεί πληθυσμιακή πλειοψηφία.

Κι αυτό μεταφράζεται, συμφώνως προς τις προτάσεις του Προέδρου, ως ακαλούθως:

1. Μόνο ένας περιορισμένος αριθμός Ελληνοκυπρίων θα επιστρέψουν και προφανώς θα μπορούν να έχουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα στον βορρά επί τη βάσει ποσόστωσης.

2. Εκείνοι οι Ελληνοκύπριοι που δεν θα ανήκουν στην ποσόστωση επιστροφής θα έχουν μεν δικαίωμα μόνιμης κατοικίας στο τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος αλλά με περιορισμούς, και θα έχουν, όπως ρητά αναφέρεται στο κείμενο, περιορισμένα πολιτικά και άλλα δικαιώματα, που αφορούν στην τοπική αυτοδιοίκηση και τις Ευρωεκλογές. Συναφώς, επισημαίνεται στο κείμενο ότι πολιτικά δικαιώματα θα έχουν οι κάτοχοι της «εσωτερικής ιθαγένειας».

Αυτό σημαίνει ότι στην Κύπρο θα υπάρχουν τρεις ιθαγένειες. Μια κοινή εξωτερική, προφανώς, της Ενωμένης Ομόσπονδης Κύπρου και δυο άλλες εσωτερικές, μία για κάθε συνιστών κράτος. Η εσωτερική ιθαγένεια είναι αυτή που καθορίζει τα πολιτικά δικαιώματα όχι μόνο στο πλαίσιο του κάθε συνιστώντος κράτους, αλλά και της Ενωμένης Ομόσπονδης Κύπρου στην ακόλουθη βάση: Για να έχει ένας Ελληνοκύπριος πλήρη πολιτικά δικαιώματα στον βορρά, θα πρέπει να αποκτήσει την τουρκοκυπριακή εσωτερική ιθαγένεια.

Εάν όμως αποκτήσει την τουρκοκυπριακή εσωτερική ιθαγένεια, θα απολέσει την ελληνοκυπριακή εσωτερική ιθαγένεια. Οπότε επιστρέφουμε στην οθωμανική πρακτική, που υποστήριζε ότι δικαίωμα ψήφου είχαν μόνο οι Τούρκοι μουσουλμάνοι. Συνεπώς, εάν κάποιος χριστιανός Έλληνας την εθνικότητα ή Αρμένιος ήθελαν να έχουν δικαίωμα ψήφου, θα έπρεπε να απολέσουν την εθνική και τη θρησκευτική τους ταυτότητα.

Συναφώς, με τη λύση του Κυπριακού, δεν θα έχουμε στο βόρειο σήμερα κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου την εφαρμογή του ανασταλθέντος κοινοτικού κεκτημένου, που είναι αποτέλεσμα της εισβολής, αλλά την επιστροφή στην οσμανική - οθωμανική πραγματικότητα. Η εξέλιξη αυτή θα συνιστά μιας πρώτης τάξεως νίκη των θεωριών του Νταβότουγλου και επισημοποίηση του πληθυσμιακού, γεωγραφικού και διοικητικού διαχωρισμού της Κύπρου.

Είναι, δε, πρόδηλο ότι η παραχώρηση σε όσους Ελληνοκυπρίους θα έχουν μόνιμη κατοικία στον βορρά δικαιωμάτων να ψηφίζουν σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης και Ευρωεκλογών, τους καθιστά Βέλγους ή Πολωνούς στην ίδιά τους την πατρίδα! Στην ουσία, εάν ο γράφων επιλέξει μόνιμη κατοικία στην Κερύνεια, θα έχει όσα πολιτικά δικαιώματα του αναγνωρίζει το κράτος του Βελγίου ως αλλοδαπός! Συνεπώς, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις της λογικής και της πρακτικής εφαρμογής των «δυο κρατών» που θα ζουν πλάι - πλάι.

Βέτο, υπουργικό και φινλανδοποίηση 

ΣΤΟ θέμα της εκτελεστικής εξουσίας υπάρχει στα κείμενα του Προέδρου ακόμη μια εισήγηση, η οποία είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα: Στο υπουργικό συμβούλιο, που θα αποτελείται από αναλογία 9 προς 5, για τη λήψη απόφασης επιβάλλεται η ψήφος τουλάχιστον 2 μελών από κάθε συνιστών κράτος. Προστίθεται, όμως, ότι ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος θα μπορούν να ακυρώσουν οποιαδήποτε απόφαση με την οποία διαφωνούν επί θεμάτων που αφορούν στις εξωτερικές σχέσεις, στην άμυνα και την ασφάλεια.

Με άλλα λόγια, διατηρούν ένας έκαστος το δικαίωμα του βέτο. Και υπό αυτές τις συνθήκες, πώς θα λαμβάνονται γρήγορα και κατά τρόπον αξιόπιστο χωρίς ξένες παρεμβάσεις, οι όποιες αποφάσεις και δη οι σημαντικές; Στην ουσία, η άμυνα και εξωτερική πολιτική, καθώς και τα ζητήματα ασφάλειας του νέου πολιτειακού συστήματος θα τυγχάνουν της έγκρισης της Τουρκίας.

Όταν αυτή διαφωνεί, θα ασκεί βέτο μέσω του Τουρκοκύπριου Προέδρου ή Αντιπροέδρου. Η λεγόμενη «φινλανδοποίηση» θα θεσμοθετηθεί. Φανταστείτε τι θα συμβεί εάν πρέπει να ληφθεί απόφαση από το υπουργικό συμβούλιο της Κύπρου, όπως το εισηγείται ο Πρόεδρος, για ζητήματα που αφορούν στην ΕΕ με τα οποία διαφωνεί η Τουρκία. Υπάρχει κανείς λογικός πολίτης που πιστεύει ότι εάν η απόφαση της πλειοψηφίας είναι διαφορετική από την εξυπηρέτηση των τουρκικών εθνικών συμφερόντων, δεν θα ανατραπεί μέσω του βέτο που θα ασκηθεί από τον Τουρκοκύπριο Πρόεδρο ή Αντιπρόεδρο;

Εξωτερικές Σχέσεις … 

ΣΤΟ θέμα των εξωτερικών σχέσεων, στο κείμενο του Προέδρου επισημαίνεται ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα χρησιμοποιεί την αρμοδιότητά της για σύναψη συνθηκών κατά τρόπον που δεν θα σφετερίζεται την αρμοδιότητα των συνιστώντων κρατών. Και ποιες θα είναι αυτές οι αρμοδιότητες και πώς θα καθορίζονται; Θα καθαρίζονται ρητώς ή με εποικοδομητικές ασάφειες; Και αν θα είναι ακριβείς οι αρμοδιότητες των συνιστώντων κρατών και της κεντρικής κυβέρνησης, γιατί προδικάζεται η ανάγκη δημιουργίας κοινής επιτροπής εξωτερικών σχέσεων, που θα συνιστά Σώμα για θέματα που αφορούν στις αρμοδιότητες των συνιστώντων κρατών σε σχέση με τις αρμοδιότητες των ομόσπονδων μονάδων;

Στην ουσία, η διάταξη αυτή παραπέμπει σε μια οιονεί αρχή της επικουρικότητας. Δηλαδή, όσες εξουσίες δεν ανήκουν στην κεντρική κυβέρνηση, θα ανήκουν στα συνιστώντα κράτη. Και επί τούτου θα πρέπει να διευκρινιστεί ποια είναι η πηγή της εξουσίας. Ή ποιες θα είναι οι πηγές της εξουσίας. Εκτός και αν υπάρχουν δυο πηγές εξουσίας, είτε με άμεσο είτε με έμμεσο τρόπο.

Πάντως ο κ. Ταλάτ, με το έγγραφο που κατέθεσε τον Ιανουάριο του 2010, αναφέρεται κατά γενικήν ομολογία σε δυο πηγές εξουσίας! Εκ των πραγμάτων, το ζήτημα αυτό είναι συναφές με την παρθενογένεση, καθώς και με τον τρόπο που θα διατυπωθούν οι τελικές συνταγματικές διατάξεις. Όταν όμως από τις «γενικές γραμμές λύσης» υπάρχει σύγχυση, μπορεί να αντιληφθεί κάποιος τι θα συμβεί στη συνέχεια και πώς θα λειτουργήσει ένα δαιδαλώδες πολιτειακό σύστημα, στο πλαίσιο του οποίου για κάθε απόφαση θα υπάρχουν και συμβούλια επίλυσης διαφορών.

Το δικαίωμα της ιδιοκτησίας

ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ της ιδιοκτησίας των Ελληνοκυπρίων προσφύγων και μη, και η αρχή ότι ο πρώτος λόγος ανήκει, όπως θεωρητικά υποστηρίζει η Κυβέρνηση, στον κύριο του ακινήτου διαβρώνεται, αν δεν ακυρώνεται. Και αυτό συμβαίνει διότι μεταξύ άλλων στο κείμενο του Προέδρου επισημαίνονται και τα ακόλουθα: «Η επιλογή της αποκατάστασης θα ικανοποιείται νοουμένου ότι συνάδει με τα κριτήρια».

Και σε αυτήν τη φράση προστίθεται ότι εάν ο δικαιούχος επιλέξει την αποκατάσταση αλλά δεν συνάδει η περίπτωσή του με τα κριτήρια, τότε θα μπορεί να του παραχωρηθεί περιουσία ίσης αξίας στην ίδια ομοσπονδιακή μονάδα, ή αποζημίωση ή ανταλλαγή. Και αν υπάρχουν διαφωνίες από τον δικαιούχο θα πρέπει να προσφύγει σε μια επιτροπή (Διεθνή Ανεξάρτητη Επιτροπή Περιουσιών) με ίση εκπροσώπηση Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων και ίσο αριθμό ξένων. Και αν θεωρεί ότι και εκεί αδικείται, θα δύναται να προσφύγει στο Δικαστήριο Ακίνητης Περιουσίας με ίσο αριθμό Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων και ξένων δικαστών. Επί τούτων παρατηρούμε δυο πράγματα:

Α. Στην πρώτη γραμμή ιεράρχησης δεν τίθεται το δικαίωμα του ιδιοκτήτη, αλλά τα κριτήρια. Και η άσκηση του δικαιώματός του τίθεται υπό τον σαφή περιορισμό των κριτηρίων, καθώς και τα συμφέρονταν των σημερινών χρηστών.

Β. Στη δαιδαλώδη διαδικασία στην οποία θα εμπλέκεται ο δικαιούχος προκειμένου να αποκαταστήσει την περιουσία του. Αληθές είναι ότι η διαδικασία αυτή δεν θα είναι μόνο δαιδαλώδης αλλά και χρονοβόρα, καθώς και ψυχοφθόρα, προφανώς και δαπανηρή.

Και θα οδηγεί στο ξεπούλημα των ελληνοκυπριακών περιουσιών μέσω αποζημιώσεων ή άλλως πως, δημιουργώντας συνθήκες γι' ακόμη έναν τουρκικό στόχο: Αυτόν δηλαδή της πλειοψηφίας επί του εδάφους(!), που συμπληρώνει εκείνον της πληθυσμιακής, η οποία αποτυπώνεται επί της αρχής ότι: Τα πολιτικά δικαιώματα ασκούνται επί τη βάσει της εσωτερικής ιθαγένειας. Αυτό σημαίνει ότι στον βορρά θα έχουν δικαιώματα μόνο οι κάτοχοι της τουρκοκυπριακής ιθαγένειας. Διαφορετικά, πώς οι Τουρκοκύπριοι θα ελέγχουν το βόρειο συνιστών κράτος;

Συνεπώς, τα πολιτικά δικαιώματα θα παρέχονται επί φυλετικής και όχι δημοκρατικής βάσης, και η ομοσπονδία της Κύπρου καμιά σχέση δεν έχει με ομοσπονδιακά δημοκρατικά συστήματα όπως είναι αυτά των ΗΠΑ και της Γερμανίας, όπου ισχύει η αρχή ένας άνθρωπος μία ψήφος. Χωρίς να υπάρχουν φυλετικές διακρίσεις, εκ περιτροπής Προεδρίες και σταθμισμένες ψήφοι.

Ο φόβος της Γερμανίας και το αρνητικό προηγούμενο 

ΟΙ ΓΕΝΙΚΕΣ αρχές τις οποίες διατυπώνει ο Πρόεδρος περί μιας και ενιαίας κυριαρχίας και διεθνούς προσωπικότητας διαβρώνονται και εξουδετερώνονται μέσω του περιγράμματος λύσης και των αντιδημοκρατικών και ρατσιστικών διατάξεων, που στηρίζονται στη λογική της πολιτικής ισότητας ενός συνεταιρισμού, ο οποίος τελικώς νομιμοποιεί τον διοικητικό, πληθυσμιακό και διοικητικό διαχωρισμό της Κύπρου, δηλαδή τα τετελεσμένα της εισβολής.

Προκαλεί, δε, έκπληξη το γεγονός ότι ο Πρόεδρος έχει υπογράψει συμφωνία με τον κ. Ταλάτ, επί τη βάσει της οποίας οι Τούρκοι πολίτες, δηλαδή έποικοι και άλλοι που θα παραμείνουν στην Κύπρο, θα απολαμβάνουν ως Ευρωπαίοι πολίτες -χωρίς η χώρα τους να ενταχθεί στην ΕΕ- τις τέσσερεις βασικές ελευθερίες, όπως είναι η διακίνηση προσώπων, αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών. Η Κυβέρνηση εντάσσει το μέτρο αυτό στην αναλογία 4 προς 1. Δηλαδή, κάθε τέσσερις Έλληνες πολίτες που θα εργάζονται στην Κύπρο, θα έχει τα ίδια δικαιώματα και ένας Τούρκος.

Προβάλλει, δε, τον ισχυρισμό ότι με τη ρήτρα αυτή, μετά την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα αποτραπεί μεγαλύτερο τουρκικό κύμα, που θα πνίξει την Κύπρο. Και ποιος έχει υποστηρίξει ή αποδεχθεί ότι η ρήτρα αυτή θα ισχύσει και μετά την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ; Και ποιος και πώς θα ελέγξει τις αναλογίες και την κατάσταση; Ακόμη και αν τηρηθεί η αναλογία επί των προσώπων, πώς θα γίνει ο έλεγχος στη διακίνηση κεφαλαίων, υπηρεσιών και άλλων αγοραπωλησιών; Επί του παρόντος, ο Πρόεδρος προθυμοποιείται να κουβαλήσει στις πλάτες της Κύπρου την Τουρκία στην ΕΕ.

Ούτως ή άλλως, βεβαίως, εφόσον η Τουρκία δεν είναι μέλος της ΕΕ, για να ισχύσει η εν λόγω συμφωνία ο Πρόεδρος θα πρέπει, για χάρη των Τούρκων πολιτών και της Άγκυρας, να ζητήσει απόκλιση από το κοινοτικό κεκτημένο, στην εξής λογική: Η φόρμουλα αυτή θα ισχύει μόνο επί του εδάφους της Κύπρου. Αυτό όμως θα πρέπει να γίνει δεκτό από την ΕΕ, καθότι δημιουργεί αρνητικό προηγούμενο. Ειδικώς στην περίπτωση της Τουρκίας, η τάση που επικρατεί είναι ότι ακόμη και αν προκύψει πλήρης ένταξη, θα υπάρξει απόκλιση από το άρθρο 4 της Συνθήκης, που σημαίνει τον περιορισμό του δικαιώματος της ελεύθερης διακίνησης Τούρκων εργατών.

Η λογική αυτή πηγάζει από το ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι, παρότι βρίσκονται πολύ μακρύτερα της Τουρκίας απ' ό,τι η Κύπρος, φοβούνται τα κύματα των Τούρκων που θα τους κατακλύσουν. Όταν φοβάται η Γερμανία, η Γαλλία και η Αυστρία, όπως και άλλες χώρες μια τουρκική πληθυσμιακή εισβολή, δικαιολογημένα δεν θα έπρεπε να ανησυχούμε κι εμείς ως παθόντες;

*Δρ Διεθνών Σχέσεων 

Μάνα… πώς σε κατάντησαν

Του Θεόδωρου Αντωνίου*

(Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα σημερινή)

Στο κτίριο της Νομικής στην Αθήνα, διαδραματίστηκε την Πέμπτη ένα περιστατικό που καταδεικνύει τον ξεπεσμό και την κατάντια της ελληνικής κοινωνίας. Της ίδιας κοινωνίας που γέννησε τη δημοκρατία, της κοινωνίας που αντιστάθηκε, πολέμησε και δίδαξε στους σημερινούς υπονομευτές της τις αξίες και τα ιδανικά του Ελληνικού Πολιτισμού.

Ενώ διεξάγονταν κανονικά τα μαθήματα, εισέβαλαν στο κτίριο της Νομικής οι λεγόμενοι «αντιεξουσιαστές» (που μόνο κατά της εξουσίας δεν είναι) και με το «έτσι θέλω» εξανάγκασαν τους φοιτητές να αποχωρήσουν από τον πανεπιστημιακό χώρο, διότι αποφάσισαν ότι η Νομική τελεί πλέον υπό κατάληψη. Οι μαυροφορεμένοι και οι εφοδιασμένοι με κράνη «αγωνιστές» που αγωνίζονται και πολεμούν, όπως οι ίδιοι πάντα υποστηρίζουν, εναντίον της άδικης κοινωνίας που ζουν, δεν δίστασαν να προπηλακίσουν και να κτυπήσουν ακόμα και γυναίκες που αντιστάθηκαν στο κλείσιμο της Σχολής.

Επιτέθηκαν, επί της ουσίας, σε συμπατριώτες τους, σε παιδιά Ελλήνων, που παρά τις δυσκολίες της εποχής στέλνουν τα παιδιά τους να μορφωθούν. Παιδιά τα οποία αναζητούν ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα τους, παιδιά που επιθυμούν να μορφωθούν, να αποκτήσουν εφόδια για το μέλλον, για μια καλύτερη και πιο βιώσιμη κοινωνία.

Και αναρωτιέμαι, πού πάμε, κύριοι; Πού οδηγούμαστε; Όταν το θεμελιώδες δικαίωμα της μόρφωσης και της εκπαίδευσης καταπατάται με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο. Τελικά, μας αξίζει αυτός ο ξεπεσμός; Αξίζει στην Ελλάδα μας;

Όχι, ρε αναρχικά πρεζόνια, δεν θα σας περάσει. Η ελληνική κοινωνία θα ανακάμψει, η Ελλαδάρα μας θα σταθεί στα πόδια της, πέρασε από πολλές κακουχίες και άντεξε. Έτσι και τώρα! Και εσείς θα μείνετε στη μιζέρια σας. Γιατί «η ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου, κανένας δεν ευρέθηκε για να την ιξηλείψη», όπως τοποθετεί ο Βασίλης Μιχαηλίδης τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό να λέει. 

*Φοιτητής
http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/other/463577